Met het besluit geeft het kabinet  naar eigen zeggen gehoor aan resolutie 1737 van de VN-Veiligheidsraad, waarin staten wordt opgedragen te verhinderen dat Iran in het bezit komt van nucleaire technologie.

Nederland lijkt hier roomser  te willen zijn dan de paus. Drijvende kracht achter de resolutie waren de Verenigde Staten, die zelf Iraanse studenten meer dan welkom heten. Daarmee hebben  zij niet  automatisch toegang  tot alle wetenschappelijke kennis.  Iedereen  wordt echter individueel beoordeeld op zijn of haar betrouwbaarheid. Nederland had alle ophef over de maatregel kunnen vermijden als ook hier was gekozen voor een individuele beoordeling.  Nu luidt de boodschap dat alle bijna 30.000 Iraniërs in Nederland, van wie velen zijn gevlucht voor de ayatollahs, eigenlijk niet zijn te vertrouwen.

Ogenschijnlijk gaat het om een probleem dat zich in de praktijk amper voordoet. Niet meer dan een paar Iraanse studenten volgen een  verboden studierichting. Organisaties van Iraanse studenten hebben niettemin gelijk als zij de Nederlandse maatregel om principiële redenen verwerpen. 

Het spreekt voor zich dat Nederland niet nog eens medeplichtig wil zijn aan de verspreiding van nucleaire kennis. Pakistan maakte voor zijn atoomprogramma dankbaar gebruik van in Nederland  opgedane kennis van de centrifugetechniek, dezelfde technologie die nu door Iran wordt toegepast voor de verrijking van uranium. Het ligt dan voor de hand gevoelige informatie  beter te beschermen.  Dan is het weinig effectief alleen mensen met een bepaalde nationaliteit daar vandaan te houden.  Nederlanders kunnen net zo goed spioneren voor Iran.